Palestyńczycy pieką wiele różnych rodzajów chleba, takich jak: chleb jerozolimski, chobez, chobez meszruch, kmadz, khubz, markook, taboon etc.
Chobez to pszenne, okrągłe placki o średnicy 20-50 cm, różnej grubości. Chobez meszruch to chrupiące, pszenne placki grube na 3 mm. Kmadz to puszyste okrągłe placki o grubości 1,5cm.
Khubz jest najbardziej powszechnym chlebem, jedzonym codziennie, podobnym do pity, o średnicy 10 cm. Jedząc, rwie się go na małe kawałki wielkości kęsa i macza np. w humus.
Markook jest niezwykle cienki- jak papier , prawie bezbarwny. Taboon to okrągły, gruby na 7 cm(najgrubszy ze znanych w Palestynie) i najbardziej podobny
to polskiego chleb, wypiekany głównie na wsiach, swoją nazwę wziął od urządzania w którym się go wypieka.
Jedzenie jako metafora miłości, jest dominującym tematem pośród Palestyńskiego społeczeństwa. Kulturowe symbole- poczynając od synowskiej miłości i małżeńskiej wierności aż do rodzinnej solidarności i rytuałów podczas Ramadanu posługują się jedzeniem by okazać miłość, czułość i lojalność. Dzielenie się chlebem i solą to metafora głębokiej więzi, nierozerwalnego przymierza pomiędzy przyjaciółmi, małżonkami, krewnymi, teściami i sąsiadami.
Dzielenie się chlebem ma związek z ideą ‘ishreh’ czyli więzią wspólnego życia. Palestyńczycy wierzą, że ishreh, dzielenie przestrzeni życiowej – poprzez czas i jedzenie – wykształca wzajemną miłość, zaufanie i lojalność.
Jedzenie jako metafora miłości, czułości i lojalności znajduje swój wyraz w chlebie. „Tęsknie za chlebem mojej matki” – to pierwszy wers jednego z najpopularniejszych wierszy Mahmouda Darwisha. Chleb matki nie musi być najlepszy. Może być suchy, kruchy i przaśny, na wpół wypieczony.
Ale ten chleb jest metaforą tęsknoty każdego Palestyńczyka za matczyną miłością i ciepłem. W Palestyńskim społeczeństwie, gdzie jedzenie, miłość, zażyłość i czułość są tak bliskimi
kategoriami, jedzenie i to, co z nim związane, a przede wszystkim chleb ma szczególną, wręcz symboliczną wartość. Palestyńskie śluby dają początek serii azayem czyli rodzinnym, uroczystym festiwalom.
Jedzenie tworzy przymierze „chleba i soli”, które wraz z upływem czasu i ishreh umacnia relacje między teściami.
Kluczowym elementem w życiu każdego Palestyńczyka jest chwila, kiedy rozwija on swój niezależny gust i zaczyna smakować potrawy swojej żony. To przejście od matczynej kuchni do kuchni swojej zony leży u podstaw jego dojrzałości – symbolizuje „przeniesienie” miłości z matki na żonę. Od tej chwili matka musi dzielić się miłością syna z jego żoną. W Palestynie, trudno jest kupić np. mniej niż kilogram ziemniaków, winogron czy moreli.
Uważa się, że nawet 1 kilogram jest niewystarczający jak na transakcję. W lokalnej praktyce przyjęto ratel- odpowiednik 3 kg- jako standardową ilość przy kupowaniu warzyw i owoców.
Źródło: artykuł Dr Ali Qleibo „Al Halal i Al Haraam Jedzenie jako metafora sprawiedliwości w Palestyńskim społeczeństwie.